Στον αθλητισμό των μικρών ηλικιών υπάρχει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε:
Κάθε παιδί έχει τον δικό του χρόνο.
Δεν εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό. Δεν μεγαλώνουν το ίδιο γρήγορα, δεν αποκτούν αυτοπεποίθηση την ίδια στιγμή και δεν δείχνουν από νωρίς όλα όσα μπορούν πραγματικά να πετύχουν.
Ένα παιδί που στα 11 ή στα 12 του χρόνια δεν ξεχωρίζει, μπορεί λίγα χρόνια αργότερα να έχει αλλάξει εντελώς.
Η εξέλιξη δεν είναι αγώνας ταχύτητας
Στις ακαδημίες είναι εύκολο να παρατηρήσουμε ποια παιδιά είναι πιο ψηλά, πιο δυνατά ή πιο γρήγορα.
Είναι επίσης εύκολο να εντυπωσιαστούμε από ένα παιδί που σκοράρει περισσότερο ή που δείχνει πιο ώριμο μέσα στο γήπεδο.
Όμως η σημερινή εικόνα δεν είναι πάντα και η αυριανή.
Κάποια παιδιά αναπτύσσονται νωρίτερα και κάποια αργότερα.
Κάποια χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι να νιώσουν σίγουρα με το σώμα τους.
Άλλα μέχρι να πιστέψουν στις δυνατότητές τους.
Και άλλα μέχρι να καταλάβουν πραγματικά το παιχνίδι.
Δεν υπάρχει κάτι λάθος σε αυτό.
Υπάρχει απλώς διαφορετικός ρυθμός εξέλιξης.
Το παιδί χρειάζεται χώρο για να μεγαλώσει
Ένα παιδί στα 12 του δεν χρειάζεται να αποδείξει ποιος θα είναι στα 16 του.
Χρειάζεται να παίζει.
Να προπονείται.
Να κάνει λάθη.
Να δοκιμάζει.
Να μαθαίνει.
Να χαίρεται το παιχνίδι.
Και κυρίως, να νιώθει ότι οι άνθρωποι γύρω του πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει καλύτερο.
Πολλές φορές η μεγαλύτερη αλλαγή σε έναν νεαρό αθλητή δεν έρχεται από μία ιδιαίτερη άσκηση ή από ένα μεγάλο παιχνίδι.
Έρχεται από την αυτοπεποίθηση.
Από τη στιγμή που αρχίζει να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό του.
Από τη στιγμή που σταματά να φοβάται το λάθος και αρχίζει να δοκιμάζει.
Ο ρόλος του προπονητή
Ο προπονητής στις μικρές ηλικίες δεν δουλεύει μόνο με τον αθλητή που βλέπει σήμερα.
Δουλεύει και με τον αθλητή που μπορεί να εμφανιστεί αύριο.
Αυτό απαιτεί υπομονή.
Απαιτεί παρατήρηση.
Απαιτεί εμπιστοσύνη.
Δεν είναι όλα τα παιδιά έτοιμα την ίδια στιγμή.
Ορισμένα μπορεί να χρειάζονται περισσότερες επαναλήψεις.
Περισσότερη ενθάρρυνση.
Περισσότερο χρόνο.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν μικρότερη προοπτική.
Ένας καλός προπονητής δεν κοιτάζει μόνο ποιος μπορεί να τον βοηθήσει σήμερα.
Προσπαθεί να βοηθήσει κάθε παιδί να ανακαλύψει πόσο καλύτερο μπορεί να γίνει αύριο.
Και ο γονιός μπορεί να βοηθήσει πολύ
Το ίδιο σημαντικός είναι και ο ρόλος του γονιού.
Το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει πολλές φορές δεν είναι μια συμβουλή για το παιχνίδι.
Είναι η υπομονή.
Η ηρεμία.
Η ενθάρρυνση.
Ένα παιδί δεν χρειάζεται μετά από κάθε αγώνα να ακούσει πόσους πόντους έβαλε ή πόσα λεπτά έπαιξε.
Χρειάζεται να ξέρει ότι η προσπάθειά του έχει αξία.
Ότι μπορεί να βελτιωθεί.
Ότι η σημερινή του εικόνα δεν καθορίζει το μέλλον του.
Ότι δεν χρειάζεται να είναι καλύτερο από τους άλλους.
Χρειάζεται να γίνεται λίγο καλύτερο από αυτό που ήταν χθες.
Η σύγκριση κρύβει πολλές φορές την πραγματική πρόοδο
Όταν συγκρίνουμε συνεχώς ένα παιδί με τους συμπαίκτες του, χάνουμε πολλές φορές κάτι σημαντικό:
τη δική του πρόοδο.
Ίσως πριν από έξι μήνες να φοβόταν να σουτάρει και σήμερα να τολμά.
Ίσως παλιότερα να δυσκολευόταν να ακολουθήσει την προπόνηση και σήμερα να συμμετέχει με αυτοπεποίθηση.
Ίσως να μην είναι ακόμη ο καλύτερος παίκτης της ομάδας.
Αλλά μπορεί να έχει κάνει τεράστια βήματα.
Και αυτά τα βήματα έχουν αξία.
Στα 12 δεν γράφεται το τέλος της ιστορίας
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα ποιο παιδί θα εξελιχθεί περισσότερο μέσα στα επόμενα χρόνια.
Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι.
Ένα παιδί μπορεί να ψηλώσει.
Να δυναμώσει.
Να αποκτήσει καλύτερη τεχνική.
Να καταλάβει καλύτερα το παιχνίδι.
Να αποκτήσει αυτοπεποίθηση.
Να αγαπήσει περισσότερο την προπόνηση.
Και ξαφνικά, εκεί που κάποτε περνούσε απαρατήρητο, να αρχίσει να ξεχωρίζει.
Όχι επειδή άλλαξε μέσα σε μία νύχτα.
Αλλά επειδή του δόθηκε ο χρόνος να εξελιχθεί.
Ας δώσουμε στα παιδιά χρόνο
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα.
Ας μην βιαζόμαστε να βάλουμε ταμπέλες.
Ας μην αποφασίζουμε πολύ νωρίς ποιος «έχει» και ποιος «δεν έχει».
Ας αφήσουμε τα παιδιά να μεγαλώσουν.
Να παίξουν.
Να προσπαθήσουν.
Να αποτύχουν.
Να ξανασηκωθούν.
Να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους.
Γιατί το παιδί που σήμερα δεν είναι το πιο δυνατό, το πιο γρήγορο ή το πιο εντυπωσιακό, μπορεί αύριο να γίνει ένας εξαιρετικός αθλητής.
Και ακόμη σημαντικότερο:
μπορεί μέσα από αυτή τη διαδρομή να μάθει να επιμένει, να προσπαθεί και να πιστεύει στον εαυτό του.
Στα 12 δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού θα φτάσει ένα παιδί.
Χρειάζεται απλώς να του δώσουμε την ευκαιρία να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί.
— Coach Tsadaris Kostas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου